Connect with us

Επικαιρότητα

Νότες ελπίδας σε ασθενείς με Covid και υγειονομικούς στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου (vid)

Published

on

«Άντε να σταθώ στα πόδια μου… Δεν με παίρνει να πω δε μπορώ», ήταν οι στίχοι που αφιέρωσε στους ασθενείς η μπάντα δρόμου «Ρόμβος»

Νότες ελπίδας και αισιοδοξίας πλημμύρισε το μεσημέρι της Τρίτης 15 Δεκεμβρίου 2020 ο προαύλιος χώρος του νοσοκομείου Παπαγεωργίου, πίσω από τις κλινικές νοσηλείας περιστατικών κορωνοϊού.

Τα μέλη της μπάντας δρόμου «Ρόμβος» ταξίδεψαν με τη μουσική τους το προσωπικό και τους νοσηλευόμενους ασθενείς, οι οποίοι παρακολουθούσαν και χαιρετούσαν από τα παράθυρα των θαλάμων.

Ενόψει των Χριστουγέννων, δύο γιατροί, τρεις φοιτητές Ιατρικής, μία παιδαγωγός και ένας φοιτητής στο Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών ΑΠΘ, τα πρόσωπα που κρύβονται πίσω από τον «Ρόμβο», άφησαν για λίγο στην άκρη τα ιατρικά εργαλεία και τις ασχολίες τους και βρέθηκαν στο πλευρό των ασθενών με Covid-19, όχι με ιατρική περιβολή αλλά με τα αγαπημένα τους μουσικά όργανα ανά χείρας.

Το μουσικό διάλειμμα με έντεχνα τραγούδια και παραδοσιακά κάλαντα προκάλεσε συγκίνηση και η νεαρή μουσική παρέα της Ελισάβετ Μάνου, ειδικευόμενης ιατρού στην Α’ Παθολογική Κλινική του Νοσοκομείου, καταχειροκροτήθηκε από όσους παρακολουθούσαν από απόσταση.

Η ίδια και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, Μάξιμος Αγγελίδης, Ελένη Κωτσάκη, Γεωργία Ζάχου, Θοδωρής Μαραγκάκης, Παντελής Καραμάνος και Λεωνίδας Καραμάνος, δήλωσαν ιδιαίτερα χαρούμενοι που βρέθηκαν στο Νοσοκομείο για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους στο προσωπικό και τους ασθενείς, οι οποίοι δοκιμάζονται. Ευχήθηκαν σε όλους «καλή υγεία» και ειδικά σε όσους νοσηλεύονται, «γρήγορη ανάρρωση και του χρόνου να ακούσουν τα κάλαντα στο σπίτι τους».

«Άντε να σταθώ στα πόδια μου… Δεν με παίρνει να πω δε μπορώ», ήταν οι στίχοι που αφιέρωσε στους ασθενείς που νοσηλεύονται με Covid-19, στο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου, η μπάντα δρόμου «Ρόμβος».


Ο Γενικός Διευθυντής του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου Κωνσταντίνος Εμμανουηλίδης, ευχαριστώντας τους νεαρούς για την πρωτοβουλία, τόνισε: «Μας κάνατε να νιώσουμε ότι το γκρίζο του ουρανού είναι προσωρινό. Σας ευχαριστούμε πολύ! Χρειαζόμαστε την αισιοδοξία των νέων ανθρώπων, όπως είστε εσείς, που ήρθατε εδώ με το χαμόγελό σας για να μας δώσετε κουράγιο».

Advertisement
Advertisement