Γράφει ο Διευθυντής του “DITIKA” – Γαβρής Άγγελος
Η Δυτική Θεσσαλονίκη έχει εδώ και χρόνια την “ρετσινιά” του “φτωχού” πλην τίμιου “συγγενή” της Μητροπολιτικής περιοχής της Θεσσαλονίκης. Και αυτό, σε μια περιοχή (την Β.Ελλαδα) που από μόνη της έχει την δική της “ταμπέλα” της “φτωχομάνας” σε σχέση με την Μητροπολιτική Περιοχή των Αθηνών. Αφού λοιπόν καταστήσαμε το εξής παράλογο σαφές παραπάνω, να θυμίσουμε πως η Δυτική Θεσσαλονίκη είναι μια ζωντανή και πυκνοκατοικημένη περιοχή, με ανθρώπους του μόχθου, των επιστημών, που εργάζονται, σπουδάζουν, μεγαλώνουν παιδιά και αγωνίζονται μέσα σε συνθήκες συστημικής υποβάθμισης. Κι όμως, παρά την αλλαγή διοικήσεων σε αρκετούς δήμους, τα διαχρονικά προβλήματα επιμένουν – και μερικά, εντείνονται.
Από τις χρόνιες δυσκολίες στις μετακινήσεις μέχρι τη δυσοσμία, την έλλειψη κοινωνικών υποδομών, την «αλλεργία» στην καινοτομία και την απόλυτη σιγή γύρω από τον δημόσιο διάλογο για κρίσιμα τοπικά ζητήματα, η εικόνα που παρουσιάζει η δυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης μοιάζει να είναι εκτός πολιτικής βούλησης και αναπτυξιακού σχεδιασμού.
Μετακίνηση: Ένας καθημερινός αγώνας
Το κυκλοφοριακό παραμένει ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος. Βασικοί οδικοί άξονες όπως η Μοναστηρίου και η Λαγκαδά είναι κυριολεκτικά ασφυκτικά, χωρίς σύγχρονες υποδομές και χωρίς καμία στρατηγική βελτίωσης. Οι πεζοδρόμοι είναι ελλιπείς ή ανύπαρκτοι, ενώ ποδηλατόδρομοι υπάρχουν μόνο στα χαρτιά. Το πολυαναμενόμενο Μετρό, αντί να λειτουργήσει εξισορροπητικά, αγνοεί παντελώς τις περιοχές όπως Σταυρούπολη, Εύοσμος και Κορδελιό – υποχρεώνοντας χιλιάδες πολίτες να εξαρτώνται από τον κορεσμένο και υποστελεχωμένο ΟΑΣΘ.
Δυσοσμία – Έρευνες και … αυτό ήταν όλο!
Παράλληλα, η περιβαλλοντική κατάσταση υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής με τρόπο που δεν μπορεί να συνεχίσει να αγνοείται. Η δυσοσμία, κατά διαστήματα αφόρητη, πλανάται χωρίς να εντοπίζεται υπεύθυνος και χωρίς να λαμβάνονται συγκεκριμένα μέτρα. Οι υποσχέσεις για δειγματοληψίες και ελέγχους, είτε χάνονται στη γραφειοκρατία είτε καταλήγουν σε αδιέξοδα. Η κοινωνία αναρωτιέται: υπάρχει κάποιος που θα αναλάβει την ευθύνη ή η Δυτική Θεσσαλονίκη θα συνεχίσει να «αναπνέει» αδιαφορία; Φυσικά έρευνες γίνονται, μα… αυτό ήταν όλο!
Η καινοτομία δεν φτάνει δυτικά
Ενώ η Ευρώπη χρηματοδοτεί έξυπνες πόλεις, πράσινες υποδομές και ψηφιακές λύσεις, η Δυτική Θεσσαλονίκη μοιάζει εγκλωβισμένη σε μια διοικητική στασιμότητα. Εφαρμογές εξυπηρέτησης πολιτών, διαφάνεια στις αποφάσεις, συστήματα έξυπνης κινητικότητας: όλα αυτά απουσιάζουν. Η τεχνολογία φαίνεται να προχωρά, αλλά οι δήμοι παραμένουν καθηλωμένοι στο χθες.
Καθημερινότητα χωρίς φωνή
Στο ζήτημα της σχολικής στέγης, τα δεδομένα είναι αμείλικτα: ελλείψεις αιθουσών, υποδομές περασμένων δεκαετιών, ανύπαρκτος σχεδιασμός για την επόμενη μέρα. Οι παιδικές χαρές παραμένουν ακατάλληλες ή ανύπαρκτες, οι πολιτιστικοί και αθλητικοί χώροι είτε υπολειτουργούν είτε έχουν μετατραπεί σε χώρους φθοράς αντί για δημιουργίας.
Η σιωπή είναι εκκωφαντική και στον τομέα της κοινωνικής φροντίδας. Τα κοινωνικά φαρμακεία και παντοπωλεία, που θα έπρεπε να είναι ο βασικός πυλώνας στήριξης των πιο αδύναμων, υπολειτουργούν. Η αίσθηση των πολιτών είναι ότι η βοήθεια φτάνει… όταν και αν.
Ταμείο Ανάκαμψης: Πόσα για τη Δυτική Θεσσαλονίκη;
Είναι αδιανόητο, σε μια εποχή που ρέουν δισεκατομμύρια από το Ταμείο Ανάκαμψης και το ΕΣΠΑ, να μην υπάρχει σαφής αποτύπωση των κονδυλίων που κατευθύνονται στους πιο πυκνοκατοικημένους και κοινωνικά ευάλωτους δήμους της Θεσσαλονίκης. Δεν είναι θέμα παραπόνου. Είναι θέμα ισοτιμίας. Οι πολίτες της Δυτικής Θεσσαλονίκης δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν αυτονόητα: ίση μεταχείριση, ίσες ευκαιρίες, ίσες υποδομές.
Από τις φιέστες στη λογοδοσία
Ο δημόσιος διάλογος απουσιάζει. Καμία συμμετοχική διαδικασία, κανένα ουσιαστικό βήμα συμπερίληψης των πολιτών στη λήψη αποφάσεων. Η ελλιπής λογοδοσία γεννά έλλειμμα εμπιστοσύνης. Οι τοπικές διοικήσεις οφείλουν να αλλάξουν ρότα, αν πράγματι θέλουν να πείσουν ότι δεν είναι «άλλες από τα ίδια».
Η Δυτική Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Χρειάζεται έργα με σχέδιο, χρονοδιάγραμμα και με λογοδοσία. Χρειάζεται φωνή, χώρο και προοπτική. Γιατί δεν είναι η “πίσω αυλή” της μητρόπολης — είναι η καρδιά της εργατικής, λαϊκής και νεανικής δυναμικής της. Αν δεν ακουστεί τώρα, τότε πότε;
