Γράφει η Άννα Ευθυμιάδου – Ενεργή πολίτης του Δήμου Κορδελιού- Ευόσμου
Στον Κορδελιό–Εύοσμο, η εικόνα του δημοτικού συμβουλίου έχει πλέον αποκρυσταλλωθεί σε ένα θλιβερό μοτίβο: η διοίκηση λειτουργεί με έναν και μόνο εκφραστή, τον δήμαρχο. Οι αντιδήμαρχοι –οι ίδιοι που εκείνος όρισε– παραμένουν σε σιωπητήριο, αφήνοντας τον πρώτο πολίτη της πόλης να απαντά για όλους και σε όλα. Για τους δημότες, αυτό δεν αποτελεί απλή παραδοξότητα∙ συνιστά ευθεία αλλοίωση της δημοκρατικής λειτουργίας ενός συλλογικού οργάνου.
Η πρόσφατη ανεξαρτητοποίηση της πρώην αντιδημάρχου ήρθε να αποκαλύψει με τρόπο δραματικό το κλίμα που επικρατεί στο εσωτερικό της διοίκησης. Η ίδια ξεκαθάρισε, με λόγο καθαρό και πολιτικά φορτισμένο, ότι δεν εγκατέλειψε την παράταξη. Αντίθετα –όπως δήλωσε– «η παράταξη απομακρύνθηκε από τις αρχικές δεσμεύσεις, από τα ήθη και τις υποσχέσεις που έδωσε στους πολίτες». Λόγια που ηχούν βαριά, όχι όμως απρόβλεπτα. Γιατί, φαίνεται, το μόνο πραγματικό αμάρτημα όσων επιλέγουν να διαφοροποιηθούν είναι ότι τολμούν.
Η αντίδραση της διοίκησης υπήρξε αποκαλυπτική. Η ίδια δημοτική σύμβουλος, που επί δύο χρόνια είχε αναλάβει καθήκοντα και ευθύνη ως αντιδήμαρχος οικονομικών, ξαφνικά χαρακτηρίστηκε «αχάριστη» και «ανίκανη». Ετικέτες πρόχειρες, που εμφανίστηκαν μόλις υπέβαλε την παραίτησή της. Μια πρακτική που περισσότερο θυμίζει πολιτικό ρεφλέξ αμηχανίας παρά ώριμη, θεσμική στάση. Και γεννά εύλογα ερωτήματα: γιατί σε προηγούμενες ανεξαρτητοποιήσεις δεν υπήρξε αντίστοιχη οργή; Τι φοβίζει αυτή τη φορά; Μήπως η ανεξαρτησία ενός στελέχους που δεν είχε δώσει άλλοθι υποταγής;
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι το πολιτικό στίγμα που αφήνει η συγκεκριμένη στάση της δημοτικής αρχής. Όταν η κριτική αντιμετωπίζεται ως εχθρική πράξη, όταν η διαφωνία βαφτίζεται «παρασιτισμός» και όταν η συλλογικότητα θυσιάζεται στη βολική μονοφωνία, τότε η υπόσχεση προεκλογικής «ανόδου» καταντά κενό σύνθημα. Οι πολίτες δικαιούνται έργα, όχι θεατρικές εξάρσεις. Υποσχέσεις υλοποιημένες, όχι διχασμό και στοχοποίηση στελεχών.
Ας περιμένουμε, λοιπόν, να δούμε αν –τώρα που, κατά τη διοίκηση, «ξορκίστηκε το κακό»– θα υπάρξει επιτέλους ουσία. Η πόλη δεν χρειάζεται πανηγυρισμούς. Χρειάζεται διοίκηση που λογοδοτεί, συνεργάζεται, σέβεται τους θεσμούς και αποδεικνύει ότι αντιλαμβάνεται τον ρόλο της.
Μέχρι τότε, οι δημότες παρακολουθούν. Και κρίνουν.
