Για το Στρατόπεδο Καρατάσιου -ένα ζήτημα που εδώ και δεκαετίες αναδεικνύει δυσκολίες στη διαχείρισή του από την Πολιτεία και τις τοπικές αρχές-, τοποθετείται ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, Δήμου Παύλου Μελά, και Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, Αλέξης Παπαδόπουλος. “Ξεπεράσαμε κατά πολύ τις Χίλιες και μία Νύχτες, αλλά το παιχνίδι συνεχίζεται”, αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο Πρόεδρος, εκφράζοντας μία σειρά περιστατικών που έχουν συμβεί ανά τα χρόνια.
Το 2003 αποχωρεί ο στρατός από ένα στρατόπεδο, το οποίο μετά από έναν αιώνα,
βρίσκεται πλέον εντός του αστικού ιστού.
Σε μία ευνομούμενη πολιτεία του 21ου αιώνα, είναι φυσικό ότι πολύ πριν την αποχώρηση
του στρατού, θα είχαν γίνει μελέτες, θα είχαν εκπονηθεί σχέδια και έτσι σχεδόν αμέσως θα
άρχιζαν οι εργασίες, προκειμένου να αποδοθεί στους πολίτες της ευνομούμενης αυτής
πολιτείας, ένα πάρκο-πνεύμονας για όλη την ευρύτερη περιοχή.
Σε μία όχι και τόσο ευνομούμενη πολιτεία, οι “έχοντες το γενικό πρόσταγμα”, θα
προσπαθούσαν και κατά πάσα πιθανότητα θα τα κατάφερναν, να αξιοποιήσουν τον χώρο
προς ιδίον όφελος.
Και στην Ελλάδα; Στην Ελλάδα απλά περάσαν 22 χρόνια.
Για να είμαι όμως δίκαιος, αυτά τα 22 χρόνια από την αποχώρηση του στρατού από το
πρώην στρατόπεδο Καρατάσιου, δεν πέρασαν έτσι απλά, είδαμε και ζήσαμε απίστευτες
καταστάσεις.
Είδαμε αρχικά, το 2005 να παραχωρεί το Γενικό Επιτελείο Στρατού (!!!) 120 στρέμματα
κατά χρήση στον πρώην Δήμο Πολίχνης και το 2012 να ανακαλείται αυτή η παραχώρηση,
ενώ ήδη είχαν γίνει έργα εντός του συγκεκριμένου χώρου και μάλιστα χρηματοδοτούμενα
από το πρόγραμμα ΘΗΣΕΑΣ.
Την ίδια περίοδο της άρσης της παραχώρησης, ήτοι σχεδόν 10 χρόνια μετά την
αποχώρηση του στρατού, ζήσαμε το απίστευτο, να εισέρχονται άρματα μάχης εντός του
χώρου του στρατοπέδου, δήθεν για ασκήσεις, στην πραγματικότητα όμως, διότι οι
“ιδιοκτήτες του χώρου”, ήθελαν να ασκήσουν πράξεις νομής και κατοχής στο “χωράφι
τους”!!!!
Είδαμε τους ίδιους “ιδιοκτήτες” να μηνύουν δύο Δημάρχους του Δήμου Παύλου Μελά,
τον αείμνηστο, Διαμαντή Παπαδόπουλο και τον Δημήτρη Δεμουρτζίδη, για καταπάτηση
δημοσίου χώρου. Όπως αντιλαμβάνεστε οι δύο πρώην Δήμαρχοι δεν μηνύθηκαν επειδή οι
ίδιοι προέβησαν σε κάποια καταπάτηση, αλλά ως εκπρόσωποι του Δήμου Παύλου Μελά,
δηλαδή ένας φορέας του Δημοσίου μήνυσε τους εκπροσώπους ενός άλλου φορέα του
Δημοσίου για καταπάτηση έκτασης του Δημοσίου. Αν νομίζετε τώρα ότι αυτό αποτελεί
την κορύφωση της ιλαροτραγωδίας, πλανάσθε πλάνην οικτράν.
Είδαμε το Ταμείο Εθνικής Άμυνας (ΤΕΘΑ), να προστρέχει να δηλώσει την έκταση των
639 στρεμμάτων, του πρώην στρατοπέδου Καρατάσιου, στο Εθνικό Κτηματολόγιο και το
Υπουργείο Οικονομικών να προσφεύγει στην Δικαιοσύνη κατά της εν λόγω εγγραφής.
Δηλαδή ένας φορέας του Δημοσίου δηλώνει στο Εθνικό Κτηματολόγιο μία δημόσια
έκταση και ένας άλλος φορέας του Δημοσίου προσφεύγει στην Δικαιοσύνη για να
ακυρωθεί η εγγραφή. Πάντως αν η Σεχραζάτ είχε την φαντασία τους θα είχε ξεπεράσει
κατά πολύ τις 1000 και μία νύχτες.
Και μέσα σε όλα αυτά είδαμε τους παραπάνω σφόδρα αντιδικούντες φορείς του Ελληνικού
Δημοσίου, να συμφωνούν στην παραχώρηση εκτάσεων, τόσο για την ανέγερση του νέου
ογκολογικού Νοσοκομείου, όσο και για την διευκόλυνση των εργασιών του Flyover.
Από το παραπάνω σύντομο και σίγουρα όχι ολοκληρωμένο ιστορικό, προκύπτει πέρα
πάσης αμφιβολίας, ότι όλες οι Κυβερνήσεις από το 2003 μέχρι σήμερα, χωρίς καμία
απολύτως εξαίρεση, δεν είχαν την παραμικρή βούληση να λύσουν το θέμα του πρώην
στρατοπέδου Καρατάσιου, όπως άλλωστε και τα δεκάδες άλλα παρόμοια θέματα σε όλη
την Ελλάδα. Προκειμένου να κατευνάσουν τις δίκαιες διαμαρτυρίες των στρατιωτικών,
που εδώ και δεκαετίες τούς έχουν με μισθούς επιβίωσης, έχουν αφήσει το ΤΕΘΑ, πέρα και
έξω από τους ιδρυτικούς του σκοπούς και άρα ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ, να λειτουργεί ως εταιρεία
REAL ESTATE.
Οι ίδιοι οι κυβερνώντες, ουσιαστικά αρνούμενοι να επιτελέσουν το καθήκον τους και να
συντονίσουν τις υπηρεσίες του Δημοσίου, έχουν σύρει δεκάδες Δήμους ανά την Χώρα σε
διαπραγματεύσεις με ανθρώπους, που πέραν της φυσικής τους δυσανεξίας προς τον
διάλογο, διακατέχονται και από μία τελείως λανθασμένη ιδιοκτησιακή αντίληψη για όλα
τα πρώην στρατόπεδα και ως γνωστόν η πιο δύσκολη διαπραγμάτευση είναι αυτή που
γίνεται με κάποιον που έχει πλήρη άγνοια της ίδιας της διαπραγματευτικής του θέσης.
