Μια ανάρτηση – διαμαρτυρία από κάτοικο του Δήμου Νεάπολης-Συκεών έγινε viral τις τελευταίες ώρες στα social media, αποτυπώνοντας με λίγες λέξεις τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια και την απογοήτευση για τις συνθήκες καθαριότητας σε αρκετές γειτονιές του δήμου.
«Εκεί στο …Δήμο… εσείς οι εκλεγμένοι… δεν βλέπετε τους δρόμους, τα σκουπίδια και τους άπλυτους κάδους; Τα ποντίκια που τριγυρνάνε; Κάθε καλοκαίρι τα ίδια… η ίδια κατάσταση…»
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο και, δυστυχώς, επαναλαμβανόμενο: τα ίδια παράπονα, τα ίδια προβλήματα, χωρίς ουσιαστικές λύσεις. Σκουπίδια στους δρόμους, κάδοι που δεν έχουν πλυθεί εδώ και εβδομάδες, έντονη δυσοσμία και – το χειρότερο – ποντίκια που κυκλοφορούν ανενόχλητα στις πυλωτές και τα πεζοδρόμια, συνθέτουν μια εικόνα εγκατάλειψης στο ξεκίνημα ακόμα ενός δύσκολου καλοκαιριού.
Η ανάρτηση του δημότη δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η φωνή πολλών κατοίκων της Δυτικής Θεσσαλονίκης που βλέπουν πως, κάθε Ιούλιο και Αύγουστο, η ίδια αλυσίδα παραλείψεων επαναλαμβάνεται: υπερχειλισμένοι κάδοι, απορρίμματα που ξεχειλίζουν στις γωνίες των δρόμων, φρεάτια φραγμένα, κουνούπια και τρωκτικά να πολλαπλασιάζονται, χωρίς κανέναν σχεδιασμό πρόληψης ή άμεσης παρέμβασης.
Στον Δήμο Νεάπολης-Συκεών, έναν από τους μεγαλύτερους και πιο πυκνοκατοικημένους της μητροπολιτικής ενότητας Θεσσαλονίκης, το πρόβλημα είναι εντονότερο σε περιοχές όπως η Άνω Πόλη, τα Μετέωρα, η περιοχή Ροδοπούλου αλλά και κεντρικά σημεία των Συκεών. Παρά τις υποσχέσεις, παρά τις αυξημένες εισφορές σε τέλη καθαριότητας, οι δημότες βλέπουν την καθημερινότητά τους να υποβαθμίζεται – και την τοπική αυτοδιοίκηση να απαντά είτε με σιωπή είτε με ημίμετρα.
Η πραγματικότητα είναι ότι η καθαριότητα των κάδων και η απολύμανση –ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες– δεν είναι πολυτέλεια, είναι δημόσια υγεία. Και οι δημότες δεν ζητούν το αυτονόητο για πρώτη φορά. Το ζητούν εδώ και χρόνια.
Στην εποχή της «έξυπνης πόλης» και της ψηφιακής διακυβέρνησης, ο δημότης αναγκάζεται ακόμη να γράψει μια οργισμένη ανάρτηση για να ακουστεί. Και δεν το κάνει για να ασκήσει αντιπολίτευση – το κάνει γιατί δεν αντέχει άλλο να ζει σε μια πόλη που του φωνάζει κάθε μέρα «δεν σε σέβομαι».
Το ερώτημα, λοιπόν, επιστρέφει με ένταση: εκεί στο Δήμο, ποιος βλέπει; Ποιος ακούει; Ποιος αναλαμβάνει ευθύνη;
Γιατί όταν ο πολίτης δεν νιώθει ότι έχει πού να απευθυνθεί, όταν κάθε καλοκαίρι είναι ίδιο με το προηγούμενο, τότε η αδιαφορία παύει να είναι παράλειψη. Γίνεται επιλογή. Και η αγανάκτηση των δημοτών δεν είναι πια μεμονωμένες φωνές. Είναι ηχηρό μήνυμα.
