Σε ένα ακόμη κεφάλαιο όπου η αυτοδιοίκηση έρχεται αντιμέτωπη με ένα σύστημα που συχνά βιάζεται να καταδικάσει πριν ακούσει, η πλήρης αθώωση του δημάρχου Νεάπολης–Συκεών, Σίμου Δανιηλίδη, από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι πίσω από τις πολιτικές στοχεύσεις και τη διοικητική γραφειοκρατία υπάρχουν πραγματικά έργα, πραγματικές ανάγκες και πραγματικές κοινότητες.
Η υπόθεση των ΚΔΑΠ, που σέρνονταν για περισσότερο από μία δεκαετία, εργαλειοποιήθηκε ποικιλοτρόπως, αφήνοντας να αιωρείται μια μόνιμη σκιά γύρω από έναν δήμο που υπήρξε σταθερά πρωτοπόρος στη δημιουργία δομών για παιδιά και οικογένειες. Κι όμως, η ουσία –όπως ανέδειξε και η εισαγγελική πρόταση– ήταν απλή: τα χρήματα αξιοποιήθηκαν εκεί που έπρεπε, τα ΚΔΑΠ λειτούργησαν, οι υπηρεσίες δόθηκαν, οι υποδομές ήταν ασφαλείς, καμία ζωή δεν τέθηκε σε κίνδυνο και ουδεμία κατάχρηση διαπιστώθηκε.
Αυτό που μένει, λοιπόν, δεν είναι μια δικαστική νίκη προσωπική. Είναι η επιβεβαίωση ότι η τοπική αυτοδιοίκηση –όταν δεν χειραγωγείται από κομματικές σκοπιμότητες και συγκυριακές εξυπηρετήσεις– μπορεί να υπηρετήσει τον πολίτη με έργο, όχι με σκιές. Σε μια συγκυρία όπου η κεντρική κυβέρνηση διαρκώς μεταθέτει ευθύνες και υπονομεύει τη λειτουργία θεσμών που δεν ελέγχει πολιτικά, η αθώωση του δημάρχου λειτουργεί ως αντιπαράδειγμα: όταν κάποιος επιμένει να δουλεύει με διαφάνεια και συνέχεια, καμία κατασκευασμένη καχυποψία δεν μπορεί να σταθεί όρθια.
Η απόφαση του δικαστηρίου για όλους τους κατηγορούμενους ανοίγει μια αναγκαία συζήτηση για το πώς μία ολόκληρη περίοδος της ελληνικής αυτοδιοίκησης φορτώθηκε με υποθέσεις που γεννούσε η ίδια η δυσλειτουργία του διοικητικού μηχανισμού. Η αναδρομική παραγραφή των πλημμελημάτων, που ορισμένοι θα σπεύσουν να παρουσιάσουν ως «τεχνική λεπτομέρεια», φανερώνει τον χρονικό παραλογισμό ενός κράτους που συχνά δικάζει αποφάσεις άλλων εποχών με τα μέτρα του σήμερα.
Το σημαντικό, πάντως, είναι πως η λειτουργία των ΚΔΑΠ –τότε και τώρα– παραμένει από τα λίγα πραγματικά στηρίγματα των γειτονιών. Και η σημερινή απόφαση, χωρίς καμία υπαινικτική αμφισημία, αποκαθιστά όχι μόνο πρόσωπα αλλά και την ίδια την ιδέα ότι οι δομές για τα παιδιά δεν μπορεί να γίνονται εργαλείο πολιτικής φθοράς.
Η αλήθεια, όταν τελικά καταφέρει να ακουστεί μέσα στον θόρυβο, αποδεικνύεται πιο ανθεκτική από τις καταγγελίες που την περικυκλώνουν. Ειδικά όταν μιλά για έργο που στηρίζει ανθρώπους κι όχι μηχανισμούς.
