Δυτική Θεσσαλονίκη: Η “αόρατη πόλη” των έργων και των μακετών – Γράφει ο Γαβρής Άγγελος – Διευθυντής του “DITIKA.GR”
Η Θεσσαλονίκη απέκτησε Μετρό, το σχέδιο για Τραμ μπήκε στη δημόσια συζήτηση και τα έργα ανάπλασης προχωρούν… τουλάχιστον στις μακέτες. Για τις δυτικές συνοικίες της πόλης, όμως, όλα αυτά παραμένουν υποσχέσεις, εξαγγελίες και φαραωνικά σχέδια που δεν μετατρέπονται ποτέ σε έργα.
Μετρό: Οι δυτικές συνοικίες εκτός χάρτη
Το Μετρό ξεκίνησε να λειτουργεί τον Νοέμβριο του 2024, αλλά για τους κατοίκους των δυτικών συνοικιών είναι σαν να μην υπάρχει. Η πολυαναμενόμενη επέκτασή του προς τα δυτικά ανακοινώθηκε, παρουσιάστηκε με εντυπωσιακά σχέδια και χάρτες, αλλά, όπως συμβαίνει εδώ και δεκαετίες, δεν έχει προχωρήσει ούτε ένα βήμα. Η έλλειψη συγκοινωνιακής διασύνδεσης με το υπόλοιπο πολεοδομικό συγκρότημα συνεχίζει να είναι ένας καθημερινός πονοκέφαλος για τους χιλιάδες κατοίκους της περιοχής.
Τραμ: Μια “νέα” ιδέα από το παρελθόν
Η ιδέα της δημιουργίας δικτύου Τραμ στη Θεσσαλονίκη έκανε δυναμική επανεμφάνιση. Πολιτικοί και συγκοινωνιολόγοι το παρουσίασαν ως «λύση» για την αποσυμφόρηση του κέντρου, όμως η πρόβλεψη για τις δυτικές συνοικίες παραμένει ασαφής. Θα φτάσει άραγε ποτέ στα Δυτικά ή θα μείνει και αυτό μια ιδέα για το “κάποτε”; Μέχρι σήμερα, κανένα ουσιαστικό βήμα δεν έχει γίνει προς την υλοποίηση του έργου, και οι κάτοικοι παρακολουθούν άλλη μία δημόσια συζήτηση που, όπως φαίνεται, θα κρατήσει χρόνια.
ΔΕΘ: Το έργο-φάντασμα της Δυτικής Θεσσαλονίκης
Η μεταφορά της ΔΕΘ στα δυτικά έχει καταντήσει ανέκδοτο. Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές, η συζήτηση επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο, οι σχεδιασμοί παρουσιάζονται ως ορόσημο ανάπτυξης, και στη συνέχεια… σιωπή. Η ΔΕΘ παραμένει στο κέντρο, τα έργα της ανάπλασής της συνεχίζονται εκεί, και η δυτική πλευρά της πόλης μένει με την προσμονή ότι κάποτε, ίσως, θα γίνει το «αναπτυξιακό άλμα» που της υποσχέθηκαν.
Μακέτες, μακέτες και πάλι μακέτες
Την ώρα που οι κάτοικοι των δυτικών συνοικιών ασφυκτιούν σε μια περιοχή χωρίς σύγχρονες συγκοινωνίες, χωρίς μεγάλες υποδομές και χωρίς αναπτυξιακές επενδύσεις, οι μακέτες δίνουν και παίρνουν. Επεκτάσεις του Μετρό που δεν ξεκινούν ποτέ, υποσχέσεις για Τραμ που μένουν στα χαρτιά, και μια ΔΕΘ που «φεύγει» αλλά δεν φεύγει ποτέ.
Η Θεσσαλονίκη αλλάζει, αλλά οι δυτικές συνοικίες παραμένουν η “αόρατη πόλη” των έργων και των υποσχέσεων. Άραγε, πόσες ακόμα δεκαετίες θα περάσουν μέχρι να αλλάξει αυτό;
