Η τελευταία τρίμηνη παράταση έληξε στις 25 Ιουνίου. Ωστόσο, αντί να κινητοποιηθεί το υπουργείο ή οι τοπικοί φορείς, ώστε να εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση και η αυστηρή παρακολούθηση της κατασκευής, οι εμπλεκόμενοι φαίνεται να παραιτούνται εύκολα — αρκεί η κάθε νέα καθυστέρηση να συνοδεύεται από νέες υποσχέσεις.
Πρόκειται για τραγική επανάληψη: έργα υποδομής που καρκινοβατούν επειδή η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τις δημόσιες επενδύσεις ως θέμα μικροπολιτικής διαχείρισης, όχι εθνικής προτεραιότητας. Αντί να πιεστεί ο ανάδοχος και να αποδοθούν ευθύνες —ενδεχομένως χρηματικές ή συμβατικές—, οι παρατάσεις απλώς εγκρίνται, σαν συνέπεια μιας «καλής διάθεσης» ή μιας «παραγραφόμενης καθυστέρησης».
Ταυτόχρονα, οι τοπικές αρχές της Περιφέρειας και του Δήμου Παύλου Μελά παραμένουν σιωπηλές, χωρίς να υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον ή να διεκδικούν την εφαρμογή προστίμων για τις καθυστερήσεις. Αντίθετα, αναλώνονται σε δημόσιες δηλώσεις περί μελλοντικών εναλλακτικών σχεδίων και συμπράξεων — λες και το έργο έχει ήδη εισέλθει σε άλλη φάση, όχι σε φάση ολοκλήρωσης.
Όσο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, δείχνει αδιάφορη σε ένα έργο που φέρει και πολιτική διάσταση: είναι το νέο πρόσωπο ενός δημόσιου χώρου αλλά και μια ευκαιρία ζωντάνιας για τις γειτονιές και την ποιότητα ζωής της πόλης. Το να το υπενθυμίζει κανείς θα έπρεπε να ήταν αυτονόητο. Αντίθετα, το Μαξίμου φαίνεται να επιλέγει την ευκολία της παθητικότητας.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι απλώς πόσες φορές θα δώσουμε παράταση. Είναι ποιος θα λογοδοτήσει για την αργοπορία σε ένα έργο που εξυπηρετεί δημόσιο σκοπό. Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη όταν οι όποιοι θεσμοί αποδεικνύονται ανεπαρκείς;
