Ένα ζήτημα που φέρεται να αγγίζει την καρδιά της αξιοκρατίας στην εκπαίδευση έφτασε στη Βουλή των Ελλήνων, μετά τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε η εφαρμογή του άρθρου 77 του Ν. 5218/2025. Το άρθρο προβλέπει τη σύσταση 2.130 νέων οργανικών θέσεων στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, κυρίως σε Τμήματα Ένταξης και στην Ειδική Αγωγή, αλλά και την ταυτόχρονη κατάργηση 886 οργανικών θέσεων στη Δευτεροβάθμια.
Η διαδικασία, που καθορίστηκε από την Υπουργική Απόφαση 96770/Ε2/5-8-2025, συνοδεύτηκε από πίνακα κατανομής ανά Διεύθυνση Εκπαίδευσης. Ωστόσο, η εφαρμογή της δεν ήταν ενιαία: σε ορισμένες περιοχές, όπως η Δυτική Θεσσαλονίκη, εκπαιδευτικοί με αιτήσεις βελτίωσης θέσης ή οριστικής τοποθέτησης αποκλείστηκαν από τις διαδικασίες, παρά το γεγονός ότι το Π.Δ. 50/1996 προβλέπει την ταυτόχρονη εξέταση όλων των αιτήσεων με βάση τη μοριοδότηση.
Αντίθετα, σε άλλες Διευθύνσεις (Ανατολική Θεσσαλονίκη, Πιερία, Κιλκίς, Χαλκιδική, Πέλλα, Σέρρες) η ίδια υπουργική απόφαση εφαρμόστηκε διαφορετικά, με αποτέλεσμα να δοθεί δικαίωμα συμμετοχής σε όλους. Το αποτέλεσμα; Εκπαιδευτικοί με λιγότερα μόρια φέρεται να τοποθετήθηκαν εις βάρος συναδέλφων τους με περισσότερα μόρια, παρακάμπτοντας τον θεσμό της μοριοδότησης και την αρχή της ισότητας.
Η ΟΛΜΕ, αιρετοί και εκπαιδευτικοί φορείς καταγγέλλουν ότι η διάταξη είναι νομικά αμφισβητήσιμη και ενδεχομένως αντισυνταγματική. Ζητούν, μάλιστα, άμεση διόρθωση της αδικίας μέσω συμπληρωματικών μεταθέσεων και τοποθετήσεων, ανοιχτών σε όλες και όλους.
Η κοινοβουλευτική παρέμβαση που κατατέθηκε φέρνει στο προσκήνιο συγκεκριμένα ερωτήματα προς την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας:
- Γιατί δεν συστάθηκαν οι νέες οργανικές θέσεις εγκαίρως, πριν ολοκληρωθούν οι μεταθέσεις;
- Πώς δικαιολογείται ο αποκλεισμός εκπαιδευτικών με νόμιμες αιτήσεις;
- Αναγνωρίζει το Υπουργείο ότι παρακάμπτεται η μοριοδότηση και υπονομεύεται η ισονομία;
- Σκοπεύει να τροποποιήσει ή να αποσύρει την ΥΑ 96770/Ε2/5-8-2025;
- Ποια μέτρα θα ληφθούν για την άμεση αποκατάσταση των αδικιών;
Το θέμα αυτό προκαλεί ήδη μεγάλη συζήτηση στους κόλπους της εκπαιδευτικής κοινότητας, καθώς εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για το αν η κυβέρνηση εφαρμόζει με δύο μέτρα και δύο σταθμά την ίδια νομοθεσία, αφήνοντας χιλιάδες εκπαιδευτικούς εγκλωβισμένους σε μια άνιση και αδιαφανή διαδικασία.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι σαφές: θα υπάρξει πολιτική βούληση να αποκατασταθούν οι αδικίες ή η υπόθεση θα χαθεί στις «γκρίζες ζώνες» της γραφειοκρατίας;
