Το καλοκαίρι έχει φτάσει για τα καλά και μαζί του η θερμοκρασία, η υγρασία και η έντονη δυσοσμία σε αρκετές γειτονιές της Δυτικής Θεσσαλονίκης. Μπορεί για κάποιους να μοιάζει με «είδηση» το πλύσιμο κάδων απορριμμάτων από τα συνεργεία των δήμων, όμως για τους κατοίκους των περιοχών αυτών, η καθαριότητα δεν είναι λόγος για πανηγυρισμούς αλλά αυτονόητη υποχρέωση των αρχών.
Με φόντο τα φαινόμενα πολλαπλασιασμού κατσαρίδων και εντόμων, ειδικά σε φρεάτια και αποχετεύσεις, η εικόνα ενός βυτιοφόρου που πλένει κάδους δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως επικοινωνιακή «νίκη» των διοικήσεων, αλλά ως στοιχειώδης πράξη ευθύνης. Σε σημεία όπως η οδός Λαγκαδά, η Μοναστηρίου, η περιφερειακή οδός αλλά και οι πυκνοκατοικημένες συνοικίες του Κορδελιού, της Νεάπολης και του Αμπελοκήπων, τα φαινόμενα εγκατάλειψης είναι εμφανή: κάδοι που δεν έχουν πλυθεί μήνες, απορρίμματα ξεχειλίζουν και ζουμιά αποσυντίθεται στις ζεστές ασφάλτους.
Η καθαριότητα των κάδων αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα των αντιδημάρχων καθαριότητας των δήμων. Και όμως, παρά την αυξημένη επιβάρυνση του αστικού ιστού τους θερινούς μήνες, το αυτονόητο συχνά παρουσιάζεται ως «έργο» – με φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και λεζάντες που θυμίζουν προεκλογική περίοδο. Όμως οι πολίτες της Δυτικής Θεσσαλονίκης –που εδώ και χρόνια νιώθουν παραμελημένοι– γνωρίζουν πολύ καλά τη διαφορά ανάμεσα σε μια μεμονωμένη δράση και μια συνεπή πολιτική δημόσιας υγιεινής.
Δεν είναι μυστικό ότι η Δυτική Θεσσαλονίκη αντιμετωπίζει διαχρονικά σοβαρότερα προβλήματα σε υποδομές, καθαριότητα και φροντίδα του δημόσιου χώρου σε σύγκριση με άλλες περιοχές της μητροπολιτικής ενότητας. Το να γίνεται λοιπόν είδηση το πλύσιμο των κάδων – μια διαδικασία που σε ευρωπαϊκές πόλεις θεωρείται καθημερινή και αυτοματοποιημένη – φανερώνει το έλλειμμα προτεραιοτήτων και ουσιαστικού σχεδιασμού.
Ιδιαίτερα φέτος, με τις υψηλές θερμοκρασίες, τα φαινόμενα έντονης δυσοσμίας αλλά και αναφορές πολιτών για εστίες μόλυνσης αυξάνονται. Η ύπαρξη καθαρού κάδου δεν είναι μόνο ζήτημα αισθητικής, αλλά άμεσα συνδεδεμένη με τη δημόσια υγεία. Οι κατσαρίδες, οι αρουραίοι και άλλα έντομα πολλαπλασιάζονται γοργά όταν δεν υπάρχουν μέτρα πρόληψης, όπως ο τακτικός καθαρισμός, η απεντόμωση και ο περιοδικός έλεγχος των σημείων με υψηλό φορτίο απορριμμάτων.
Την ίδια στιγμή, οι πολίτες καλούνται από τους δήμους να πληρώνουν αυξημένα τέλη καθαριότητας, χωρίς να βλέπουν την ποιότητα των υπηρεσιών να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες. Είναι καιρός να περάσουμε από τη λογική της “επετειακής” καθαριότητας –μιας επικοινωνιακής προσπάθειας κάθε καλοκαίρι– στη θεσμοθέτηση μιας σταθερής πολιτικής, με μηνιαίο πλάνο πλύσεων, δημόσια προσβάσιμο στους πολίτες.
Για τη Δυτική Θεσσαλονίκη, η καθημερινότητα δεν μπορεί να είναι υπόθεση εικόνας αλλά ουσίας. Οι διοικήσεις των δήμων έχουν την ευθύνη να διασφαλίζουν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης – και ο πολίτης έχει το δικαίωμα να απαιτεί το αυτονόητο, χωρίς να χρειάζεται να το χειροκροτήσει. Το πλύσιμο των κάδων ΤΩΡΑ είναι μια υπενθύμιση του αυτονόητου: η καθαριότητα δεν είναι προνόμιο, είναι υποχρέωση. Και το καλοκαίρι, με την υγειονομική απειλή να καραδοκεί, η αμέλεια κοστίζει.
