ditika.gr – Άποψη
Μια ακόμη σύγκρουση μεταξύ της νυν και της προηγούμενης δημοτικής αρχής ήρθε να προστεθεί στο γνωστό σκηνικό αλληλοκατηγοριών και «πολιτικής μνήμης» στη δυτική Θεσσαλονίκη. Αυτήν τη φορά, αφορμή στάθηκε η απόφαση να ανεγερθεί ιερός ναός σε δημοτική έκταση, με εκπροσώπους της νυν με την πρώην δημοτική αρχή να διασταυρώνουν τα ξίφη τους για το «ποιος το ξεκίνησε» και «ποιος το συνεχίζει».
Μόνο που αυτή η πολιτική αντιπαράθεση αποκαλύπτει κάτι πολύ πιο σοβαρό από το χρονικό μιας απόφασης. Αναδεικνύει, με τον πιο εύγλωττο τρόπο, το γεγονός ότι στους πυκνοκατοικημένους δήμους της δυτικής Θεσσαλονίκης, η ανέγερση σχολικών μονάδων, παιδικών χαρών και χώρων πρασίνου δεν αποτελεί –στην πράξη– πρώτη προτεραιότητα.
Το ότι ένα πολύτιμο κομμάτι δημοτικής γης θα διατεθεί τελικά για την κατασκευή ναού, τη στιγμή που οι δημόσιες υποδομές για παιδιά, οικογένειες και εκπαιδευτική κάλυψη είναι σε οριακή κατάσταση, φανερώνει την αποτυχία μιας στρατηγικής με κοινωνικό προσανατολισμό.
Δεν είναι το πρόβλημα η ύπαρξη ναών – η θρησκευτική λειτουργία έχει τον ρόλο της στις τοπικές κοινωνίες. Το ερώτημα είναι άλλο: ποια ανάγκη κρίνεται ως επείγουσα σε έναν Δήμο όπου δεν υπάρχουν αρκετές αίθουσες για τα νήπια, όπου τα σχολεία στεγάζονται σε λυόμενες κατασκευές, και όπου τα παιδιά παίζουν σε υποβαθμισμένα ή ανύπαρκτα πάρκα;
Η εικόνα δημοτικών παραγόντων να αντιμάχονται δημοσίως για το ποιος φέρει την ευθύνη της ανέγερσης ναού, ενώ κανείς δεν παίρνει την ευθύνη για τη χρόνια έλλειψη σχολικής στέγης και χώρων αναψυχής, είναι θλιβερά ενδεικτική του πώς αντιλαμβανόμαστε την έννοια του σχεδιασμού.
Το ερώτημα δεν είναι ποιος πήρε πρώτος την απόφαση. Το ερώτημα είναι γιατί, σε μια κοινωνία που στενάζει από την υποβάθμιση των γειτονιών της, οι πολιτικοί προσανατολίζονται μονίμως αλλού.
Η αναβάθμιση της ζωής στη δυτική Θεσσαλονίκη δεν θα έρθει με «αντιπαραθέσεις ιερού χαρακτήρα», αλλά με επενδύσεις στην παιδεία, την ασφάλεια, το πράσινο, τη δημόσια σφαίρα. Οι προτεραιότητες κρίνουν τις διοικήσεις – όχι οι συμβολισμοί.
